Szlakiem podkowca

Forum.Przyroda.org

Kontakt

Jolanta Węgiel
Wydział Leśny
Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu
ul. Wojska Polskiego 28
60-651 Poznań

Mapa strony

  • Unique Visitor:260,951
  • Visitors:
    • Today:177
    • This year:403,454
Fot. Wojtek Stephan

Polscy chiropterolodzy spotkali się w dniach 4-6 listopada 2016 roku na corocznej konferencji w Morsku koło Zawiercia. Przyjechało 138 osób z różnych regionów kraju i z zagranicy (Rumunia, Ukraina, Włochy). Spotkanie było okazją do świętowania jubileuszu – to ostatnie okazało się już dwudziestym piątym.

 

Cykl tych spotkań zapoczątkowała konferencja pod hasłem „Stan badań nad nietoperzami w Polsce i metody ich ochrony” zorganizowana w Warszawie w roku 1987. Uczestniczyły w niej 23 osoby. Podjęto wtedy szereg ważnych ustaleń, między innymi zdecydowano o corocznym organizowaniu podobnych konferencji przez różne ośrodki naukowe, by ułatwić kontakty między badaczami i przyspieszyć wymianę informacji na temat prowadzonych lub planowanych badań. Zaproponowano też prowadzenie ogólnopolskiego monitoringu nietoperzy zimujących w obiektach podziemnych przy zastosowaniu ujednoliconej metodyki (początkowo koordynowanego przez ośrodek krakowski).

 

Dotychczasowe konferencje odbyły się w następujących miejscach: 1 – Warszawa (1987), 2 – Karniowice (1988), 3 – Świebodzin (1989), 4 – Łódź (1990), 5 – Dziekanów Leśny (1991), 6 – Kraków (1992), 7 – Poznań (1993), 8 – Toruń (1994), 9 – Kraków (1995), 10 – Warszawa (1996), 11 – Kraków (1997), 12 – Krzydlina Mała (1998), 13 – Błażejewko (1999), 14 – Rogów (2000), 15 – Gdańsk (2001), 16 – Piechowice (2002), 17 – Janów Lubelski (2003), 18 – Toruń (2004), 19 – Pokrzywna (2005), 20 – Sękocin (2007), 21 – Sieraków (2008), 22 – Krynica (2013), 23 – Sypniewo (2014), 24 – Kazimierz Dolny (2015), 25 – Morsko (2016). 

 

Miejsca, w których zorganizowano krajowe konferencje chiropterologiczne

Najwięcej dotychczasowych konferencji zorganizowały cztery ośrodki naukowe: Kraków (6, w tym dwie, które odbyły się przy Ogólnopolskich Konferencjach Teriologicznych), Poznań (5), Warszawa (4), Wrocław (3). Ponadto uaktywniły się następujące ośrodki: Lublin i Toruń (po 2), Gdańsk, Łódź i Opole (po 1). Podczas pierwszych konferencji liczba wystąpień (referaty i plakaty) szybko rosła, osiągając po pierwszej dekadzie prawie sześćdziesiąt. W późniejszych latach prezentowano nieco mniej wystąpień, średnio po około czterdzieści.

 

Liczba wystąpień (referaty i plakaty) na kolejnych konferencjach

 

Ogólnopolskie konferencje doprowadziły do rozwoju ruchu chiropterologicznego w Polsce, który przyczynił się do spopularyzowania tej grupy zwierząt w naszym społeczeństwie, pokazania ich istotnej roli w funkcjonowaniu wielu ekosystemów i zwrócenia uwagi na potrzebę ich ochrony. Konferencje stanowiły inspirację do zintensyfikowania badań naukowych nad nietoperzami. W Polsce powstały trzy czasopisma naukowe publikujące wyłącznie prace chiropterologiczne (Acta Chiropterologica, Nietoperze, Studia Chiropterologica), co jest wyjątkowe w skali europejskiej. Kilka organizacji pozarządowych lub grup nieformalnych (Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Nietoperzy, Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody „Salamandra”, Polskie Towarzystwo Przyjaciół Przyrody „pro Natura”, Towarzystwo Przyrodnicze „Bocian”, Centrum Informacji Chiropterologicznej) zajęło się realizacją projektów dotyczących ochrony nietoperzy. Podczas konferencji doszło między innymi do: zintegrowania działań poszczególnych organizacji (powstanie Porozumienia dla Ochrony Nietoperzy), opracowania zasad oceny wpływu farm wiatrowych na nietoperze, powstania systemu licencji chiropterologicznych. Zaproponowano organizację „Nocy nietoperzy” i „Kursów chiropterologii praktycznej” (CIC), konkursów dla dzieci, m. in. konkursu plastycznego „Gacki 99” (OTON).

 

Ogólnopolskie Konferencje Chiropterologiczne stanowią bardzo ważne forum wymiany informacji pomiędzy chiropterologami na temat aktualnie prowadzonych badań. Stwarzają okazję do dyskusji na temat stosowanych metod badawczych. Należy dążyć do kontynuacji cyklu tych konferencji. Warto uaktywnić ośrodki naukowe w północnej i wschodniej Polsce, gdzie dotychczas rzadko były organizowane takie spotkania.

 

 

Grzegorz Lesiński