 Strona główna Nietoperze Wydarzenia Publikacje Gadżety, humor... |
 |
 |
Historia ruchu chiropterologicznego w PolsceSilny rozwój ruchu chiropterologicznego w Polsce, nastąpił dopiero w ciągu ostatnich kilkunastu lat. Stało się to możliwe, dzięki ogromnemu zaangażowaniu rzeszy amatorów. Mała grupa specjalistów, nie jest w stanie skutecznie prowadzić badań nietoperzy na obszarze całego kraju, a tym bardziej zajmować się jeszcze ich ochroną. Tylko wspólne działania naukowców, profesjonalnie zajmujących się badaniem nietoperzy, i amatorów, mogą być naprawdę skuteczne, znacznie zwiększając efektywność prowadzonych działań badawczych i ochronnych. Początki ruchu chiropterologicznego wywodzą się z kręgów naukowych i nadal są z nimi nierozerwalnie związane. Polska chiropterologia, w porównaniu z innymi krajami, stoi na wysokim poziomie. Pierwsze naukowe publikacje o nietoperzach pochodzą z XIX wieku. Ówcześni przyrodnicy, prowadząc obserwacje faunistyczne w różnych regionach kraju, opisywali między innymi napotkane nietoperze. Najwięcej opisów pochodzi z okolic Ojcowa, gdzie w Jaskini Nietoperzowej, od dawna znana była kolonia rozrodcza nocków dużych. W XX wieku, a szczególnie po II Wojnie Światowej, coraz więcej naukowców, specjalizowało się w badaniu nietoperzy. Z czasem liczba tych osób powiększała się, aby w końcu dać początek współczesnym ruchom chiropterologicznym. 9 i 10 maja 1987 r. w Warszawie odbyła się konferencja na temat "Stan badań nad nietoperzami w Polsce i problemy ich ochrony", zorganizowana przez Koło Naukowe Biologów Uniwersytetu Warszawskiego. Organizacja konferencji okazała się kamieniem milowym polskiej chiropterologii. Uczestniczyły w niej 23 osoby z 11 ośrodków, wygłoszono 12 referatów, między innymi na temat rozmieszczenia nietoperzy w poszczególnych regionach kraju, zagadnień ekologii oraz problemów ich ochrony. Szczególnie duży nacisk położono na ochronę siedlisk tych zwierząt. Zredagowano oświadczenie, na temat konieczności zastosowania skuteczniejszych środków, w celu zabezpieczenia największego polskiego zimowiska nietoperzy, w Międzyrzeckim Rejonie Umocnionym. Przyjęto propozycję stworzenia organizacji badaczy nietoperzy, wydawania biuletynu informacyjnego oraz zorganizowania centrum informacyjnego w Krakowie. Zgodnie z postanowieniami, następne konferencje, organizowane były corocznie, przez kolejne ośrodki chiropterologiczne z całego kraju. Na I Ogólnopolskiej Konferencji Chiropterologicznej ustalono, że w obecnym stanie rozwoju niezależnych działaczy, trzeba skupić się nad integracją ruchu chiropterologicznego. Postanowiono utworzyć Centrum Informacji Chiropterologicznej (CIC). Jego organizacją zajął się Bronisław W. Wołoszyn. Centrum zlokalizowane zostało w Krakowie, przy Instytucie Systematyki i Ewolucji Zwierząt PAN. Według założeń, jego działalność skupiała się na:
|
