Strona główna   Publikacje   Gadżety, humor...

Wampiry Wampiry należą do podrodziny Desmodontinae i dzielą się na trzy rodzaje, każdy z jednym gatunkiem. Wampir zwyczajny Desmodus rotundus atakuje wyłącznie ssaki, zaś ofiarami Diphylla ecaudata i Diaemus youngi są ptaki. Nietoperze te żywią się wyłącznie krwią zwierząt stałocieplnych. Są to niewielkie ssaki. Dorosły wampir zwyczajny waży ok. 30 g a rozpiętość jego skrzydeł dochodzi do 40 cm. Charakterystyczne jest uzębienie wampirów. Jest ono zredukowane do 20 - 26 zębów. Największe są kły i siekacze, przekształcone w szerokie i ostre blaszki przystosowane do nacinania skóry ofiary. Wampiry niezwykle zręcznie poruszają się po ziemi, potrafią szybko biegać, dobrze skaczą, są bardzo zwrotne. Zamieszkują jaskinie, stare budowle oraz dziuple drzew. Żyją w koloniach liczących nawet kilka tysięcy osobników.W takiej koloni przeważają samice z młodymi a przywódcą jest najsilniejszy samiec - dominant. Najpospolitszy gatunek Desmodus rotundus atakuje głównie bydło i konie. Wyrządza w ten sposób wielkie szkody osłabiając zwierzęta przez wypijanie krwi, a zwłaszcza przez rozprzestrzenianie chorób, z których najgroźniejszą jest wścieklizna. W niektórych rejonach Ameryki Południowej wampiry są poważnym problemem dla gospodarki i służb medycznych. Wampiry po zlokalizowaniu ofiary długo liżą miejsce gdzie tuż pod skórą przebiegają większe naczynia krwionośne - te miejsca są nieco cieplejsze i wyczuwalne przez wampira, który w nozdrzach ma specjalne, wrażliwe na ciepło komórki. Następnie wycinają rankę w kształcie stożka i wsuwając i wysuwając szybko język piją krew. W ślinie tych zwierząt występuje substancja posiadająca właściwości znieczulające i zapobiegające krzepnięciu krwi wypływającej z ranki. Nietoperze te mają skłonność do dzielenia się zdobytym pokarmem z głodnymi członkami stada. Ma to duże znaczenie ponieważ wampir może obejść się bez pożywienia tylko jedną noc. Po dwóch "chudych" nocach umiera z głodu jeśli nie poprosi o pomoc innego wampira. Przekazywanie pokarmu odbywa się bezpośrednio z pyszczka do pyszczka. Pomocy najczęściej udziela się osobnikom spokrewnionym lub zaprzyjaźnionym, np. matki zawsze dokarmiają swoje dzieci. Samice dobierają się także w pary. Jeśli jedna z nich wróci z łowów głodna, zostaje nakarmiona, sama zaś rewanżuje się przy najbliższej okazji. Gdy obie wrócą głodne, mogą zwrócić się o pomoc do krewniaków. Wampiry rozpoznają się wzajemnie i potrafią wyłonić "naciągaczy", chętnie korzystających z pomocy, ale niezbyt skorych do dzielenia się pokarmem. Jeden osobnik wypija jednorazowo 20 - 30 ml krwi i jest to posiłek wystarczający na dwie doby. Często nietoperz potrafi się jej tak opić, że nie jest zdolny do odlotu. Długi i cienki żołądek wampira ma kształt rury i służy nie tylko do trawienia, ale też jako magazyn pożywienia. powrót